Back to top

Getuigenis

Een soortgelijke ervaring als Agnes Sanford met die predi­kant beleefde, werd ons per brief door één van onze confi­denten[1] gemeld. Met zijn instemming nemen we zijn brief hierover:

"Mijn probleem was heel in 't kort, dat ik ooit verliefd was op een meisje, dat mijn liefde niet beantwoordde, iets waar ik nooit overheen kon komen. Langzamerhand werd zij een symbool voor al mijn mislukkingen, die me zo gingen obsederen dat ik nauwelijks de straat meer op durfde om toch vooral geen mensen te zien die wel blij waren, want dan was mijn weerstand al verdwenen om in de volgende dagen problemen het hoofd te kunnen bieden.

Toen ik u die dag verliet was ik dan ook erg nieuwsgierig of ik er nu echt "van af" was. Ik wist het namelijk helemaal niet en ik voelde me niet anders. Wel onder de indruk en vol verwachting, maar geen bijzondere zekerheden of iets dergelijks. Die dag gebeurde er verder niets, waaraan ik het kon toetsen, maar de dag daarop barstte het los.

In de loop van de volgende dagen overkwam me letterlijk alles wat me tot dusver mentaal had gevloerd, maar ik reageerde er niet eens op! Mijn verbittering en soms wan­hopige gedachten waren weg en bleven weg. Dat wil zeggen: ik weet ze nog wel, de teleurstellingen van de wrok, maar ze doen geen pijn meer, het zijn gewoon herinneringen geworden. Ik genoot zelfs van allerlei dingen, die me over­kwamen; gewone reacties die bij mij nooit gewoon waren geweest. Voor het eerst was het leuk om mensen te zien flaneren en zelf rond te kuieren, mezelf te zijn.

Nochtans word ik er regelmatig aan herinnerd aan Wie ik dit alles te danken heb. Soms dreigt het weer terug te komen en dan moet ik de zaak meteen in gebed brengen om mijn gemoedsrust terug te krijgen en dat is steeds weer gebeurd. Dat geeft een sterk besef van afhankelijkheid.

Eenmaal heb ik het ,echt moeilijk gehad. Na een week of vier kwam ik de bewuste HBS-vlam tegen in de stad entoen heeft het een volle dag geduurd voor ik zeker wist dat het voorbij was. Je moet er wel voor vechten af en toe!

Het verdrijven van deze donkere wolk van frustraties l at nu wel weer licht schijnen op het landschap, dat ik zelf ben en waarop ik nooit goed uitzicht heb gehad. Nu komen er dingen te voorschijn die nooit een kans hebben gehad. Ver­langens en mogelijkheden worden harmonieuzer; het inzicht in eigen motieven wordt groter en ik geniet veel meer van alles. Ik ben er zeker van dat dit alles te danken is aan de zegen van die Oasedag en uw gebed. Wat wen je er gauw aan, dat alles verloopt zoals je het graag ziet (want op het ogenblik loopt hier alles werkelijk op rolletjes).

Nu ik dit zo neerschrijf komen herinneringen aan vroeger me weer voor de geest en dan weet ik weer: ja, zo was het! En dan dank ik de Heer dat die verschrikking voorbij en verslagen is. Zelfs mijn vrienden zeggen dat ik anders ben geworden.

Toch komen na deze Grote Schoonmaak ook andere zaken naar voren: fouten en twijfels, angst en onwil en ondanks alles ook gebrek aan vertrouwen. Misschien zijn sommige daarvan juist nodig voor mij om niet teveel eigendunk te krijgen.

Eerst meende ik dat deze dingen kwamen door mijn eigen gebrek aan geloof en liefde. Dat is dan ook de reden dat het zo lang geduurd heeft voor ik u deze toch goede be­richten kon of wilde schrijven, alsof ik weer verknoeid zou hebben wat met Gods hulp bereikt was. Maar er is niets verknoeid: eerder is het vanzelfsprekend dat er kleine dingen gaan opvallen nu de grote geestelijke ballast is opgeruimd. En ook dat zal Hij vervolmaken.

Ik heb de indruk dat maar weinig van mijn kennissen deze getuigenis geloven. De reactie is meestal voorzichtig: "We zijn blij voor je en het wordt tijd dat je eindelijk eens vol­wassen wordt en van die ellendige geschiedenis afkomt". En dat terwijl ik zelf het idee had dat het er met de jaren steeds hopelozer uit ging zien. Maar er zijn ook andere reacties gelukkig. Ik had een goede vriend een juichende brief geschreven en hij was woedend. Dat was niet ver­wonderlijk, want hij had me nog geen drie weken eerder op onze vakantie in een afschuwelijke toestand meegemaakt en dan zo'n brief! Nochtans moest hij onlangs nog erkennen dat hij niet begreep waar ik die metamorfose vandaan heb en als niet-gelovige toegeven dat hier iets Anders aan het werk was geweest."

h4. Voetnoten

fn1. Confident betekent: "Iemand die vertrouwen schenkt". Prof. dr. P. J. Roscam Abbing gebruikt het woord voor degene die zich zielszorgerlijk door een ander laat helpen. Een zinvolle naam!